Chiara Nava Vittorio Sgarbi , die op woensdag 30 september met spoed naar het ziekenhuis werd gebracht vanwege ademhalingsproblemen en is opgenomen op de intensive care van de Gemelli-polikliniek in Rome, verkeert in stabiele toestand . Zijn partner , Sabrina Colle , beschreef de uren voorafgaand aan zijn opname in een artikel dat op zondag 4 oktober verscheen in Il Giornale , op de Copernico-pagina die normaal gesproken de column van de kunstcriticus en voormalig staatssecretaris van Cultuur publiceert.
Vittorio Sgarbi: Wat gebeurde er voordat hij werd opgenomen in het Gemelli-ziekenhuis?
In de column " Davanti all'immagine ", die tien jaar lang door Sgarbi werd geredigeerd, heeft de krant van Tommaso Cerno ervoor gekozen om juist op dit delicate moment het verhaal van zijn partner te publiceren. Colle reconstrueert de uren voorafgaand aan haar ziekenhuisopname en legt uit dat dinsdag " alles nog goed was ".
Die dag was Luca, een verpleegkundige van het Gemelli-ziekenhuis, bij Sgarbi thuis langsgekomen om hem te hydrateren en hem koortsverlagende middelen toe te dienen. De volgende ochtend zou de situatie echter veranderen. " Ik merkte dat Vittorio niet goed ademde ," vertelt Colle in zijn artikel.
Vanaf dat moment begon de haast naar de Gemelli-polikliniek. De partner bracht vervolgens enkele uren alleen door in de wachtkamer van de spoedeisende hulp, totdat ze naar Sgarbi op de intensive care mocht.
De kunstcriticus wordt momenteel behandeld op de intensive care en volgens het laatste medische bulletin is zijn toestand stabiel.
Het verhaal van Sabrina Colle over haar ziekenhuisopname.
In haar geschriften beschrijft Colle ook wat ze meemaakte tijdens die uren in het Gemelli-ziekenhuis. Ze omschrijft het ziekenhuis als een labyrint waarin je gemakkelijk kunt verdwalen, maar dat je, te voet doorkruist, in elke gang een ander aspect van het leven laat ervaren : geboorte, ziekte, ouderdom en dood. Verschillende ervaringen die, zo merkt ze op, " niet los van elkaar staan, maar naast elkaar bestaan ". Het lopen door die afdelingen tijdens " een van de moeilijkste momenten " van haar leven, schrijft ze, heeft haar diep geraakt en haar nog meer doen beseffen "hoe fragiel en kostbaar ons bestaan is". Deze ervaring zet haar ook aan het denken over de rol van ziekenhuizen , die volgens Colle " een van de hoogste uitingen van menselijkheid en beschaving " zouden moeten zijn : het is immers de manier waarop ze voor degenen zorgen die lijden, zo reflecteert ze, die de waarde van een samenleving meet.
Sgarbi's partner wijdt vervolgens speciale woorden aan de zorgverleners . Een toon, een blik of een gebaar kan direct een vertrouwensband scheppen en iemand het gevoel geven " beschermd en in goede handen " te zijn. In haar verhaal noemt ze ook de jongeren die brancards duwen, liften oproepen, patiënten begeleiden en familieleden helpen die de weg kwijt zijn in de gangen. Een van de beelden die haar het meest raakte, is dat van een jonge zorgverlener in een groene jas die, vlak voor de afdeling, met twee oudere vrouwen spreekt en hen de aandoening uitlegt, " misschien nu onomkeerbaar ", van een dierbare. De zorgverlener geeft hen zakdoekjes en legt een hand op hun schouders. Een gebaar van menselijkheid dat, zegt Colle, de angst en het verdriet over Sgarbi's toestand niet wegneemt , maar haar wel helpt om dit moment onder ogen te zien. " Wat ik zag, nam mijn verdriet niet weg, maar het helpt me het te verdragen ," schrijft ze. Zijn verhaal eindigt voor de deur van de intensive care, met een beeld dat alle zorgen die hij in die uren ervoer samenvat: " Aan de andere kant van die deur is Vittorio ."