Adnkronos (Adnkronos) – Een maand voor de zomertijd, kort na 18 uur, voel je de lange schaduw al vroegtijdig vallen. "Tot een paar dagen geleden maakten mensen zich rond deze tijd klaar voor een middagduik. Dat waren de onbezorgde momenten van de vooravond: korte broeken, wachten op de koele lucht, een tafeltje buiten voor een pizza of een ijsje, gegeten zonder op de klok te kijken."
Vandaag, om 18:30 uur, valt de avond al. En de gedachten gaan meteen naar eind oktober: hoe zal het er op dit uur uitzien met de zomertijd? Het zal al donker zijn. De tafels zullen binnen afgeruimd zijn. Weer een zomer voorbij. En zo begint de gebruikelijke mediahype weer: de tijdswisseling wordt weken van tevoren alweer besproken, alsof het een ramp is die staat te gebeuren.
Het bekende spookbeeld van de "mini-jetlag" is nieuw leven ingeblazen om een gevoel van verwondering op te wekken dat niemand meer verbaast; vooral niet in het tijdperk van transcontinentale reizen, waar hele tijdzones in een halve dag kunnen worden overbrugd zonder dat iemand er een klinisch of existentieel drama van maakt. Maar niemand geeft daar nog om.
We moeten ons dan afvragen: zijn we er wel echt zeker van dat het probleem schuilt in die zestig minuten tussen 24 en 25 oktober 2026, wanneer de wettelijke tijd overgaat in de zonnetijd? De waarheid is dat de hersenen, de hypothalamus en melatonine er dit keer net zo weinig mee te maken hebben als een zandkorrel in de zandloper van de voorbijgaande tijd." Dit is de analyse voor Adnkronos Salute van immunoloog Mauro Minelli, hoogleraar Klinische Voeding aan de Lum Giuseppe Degennaro Universiteit.
"Onze onrust komt niet voort uit een miniatuurtijdzone," reflecteert de expert. "Het komt voort uit het feit dat de zomer een prachtige leugen is die we allemaal graag geloven: een pauze waarin we onze gedachten even opzij zetten en doen alsof de wereld daarbuiten niet bestaat. Dan begint de zon eerder onder te gaan, en met de duisternis komt de realiteit. De oorlogen die nooit zijn gestopt keren terug, de kosten van levensonderhoud en brandstof schieten omhoog, het waanzinnige klimaat blijft ongehoorde signalen afgeven. De dagelijkse berichten over gruwel en geweld die ons de adem benemen keren terug. De last van een dagelijks leven dat vaak angstaanjagend is, keert terug."
"Het terugzetten van de klokken is geen biologische afwijking: het is de bel die het einde van de vakantie aankondigt," benadrukt Minelli. "We gieten in dat ene uur minder daglicht de bitterheid van onze eigen tegenslag, van het feit dat we gedwongen worden terug te keren naar de beperkingen van ons huis en de problemen van onze tijd. Misschien," concludeert de arts, "moeten we, in plaats van de klokken de schuld te geven of syndromen te verzinnen die niet bestaan, de moed hebben om toe te geven: het is niet de zomertijd die ons bang maakt. Het is de duisternis die ons te wachten staat wanneer de zomerlichten uitgaan."
-
kroniek
webinfo@adnkronos.com (webinfo)